In de drie voorgaande afleveringen van deze rubriek werd ingegaan op de jarenlange opgraving van het voormalige kasteel Huis ter Weer dat gestaan heeft tussen de huidige Seringenlaan en de boerderij Ter Weer aan de Deijlerweg. Deze opgraving, uitgevoerd door leden van de archeologische werkgroep van de Historische Vereniging Oud Wassenaer leverde een schat aan middeleeuwse en latere gebruiksvoorwerpen op. Bovendien waren er veel bodemsporen die informatie gaven over de ligging van het kasteel en van de omringende grachten. Deze sporen werden nauwkeurig ingetekend en de vondsten werden opgetekend in dagrapporten.

Dit laatste gebeurde door veldwerkleider Bram Bakels die dit werk altijd met grote inzet heeft gedaan. Niet onvermeld mag blijven dat de opgraving ook de nodige prehistorische vondsten opleverde. De oudste waren Klokbekerscherven (uit ca. 1800 voor Chr.). De vreugde van deze vondst werd later wat getemperd toen bleek dat de scherven kwamen uit het gele zand waarmee (vermoedelijk in 1738) de gracht was dichtgegooid. Wel kwam dit zand waarschijnlijk uit de directe omgeving. Zo is bekend dat de toenmalige eigenaar van Ter Weer, Benjamin Fagel, aan het eind van de 17de eeuw zand liet afgraven op de strandwal tussen het Huis ter Weer en de huidige Rijksstraatweg. Op een deel van het terrein, op de overgang van de standwal naar de strandvlakte, werden in het veen wel allerlei prehistorische voorwerpen gevonden op de plek waar zij ooit waren weggegooid.

Het ging hier om aardewerkscherven, fragmenten van maalstenen en dierlijk botmateriaal, afkomstig van een prehistorische boerderij. Dit materiaal is wetenschappelijk onderzocht, gedateerd en gepubliceerd door de archeoloog dr. Robert van Heeringen. Het botmateriaal kon gedateerd worden op 790 tot 590 voor Chr. (Vroege IJzertijd). De botten bleken afkomstig van koeien, schapen, geiten, varkens, een paard en een hond. Ook werd een geweitak van een ree aangetroffen. De vondsten waren afgedekt door een ongeveer 20 cm. dikke laag klei. In oktober 1981 kwam er een eind aan de opgraving. Wel werd in het volgende jaar nog gegraven vlak bij de boerderij en ook daarbij is veel gebruiksaardewerk gevonden. Het kasteelterrein is naderhand tot park ingericht. Een deel van de vondsten is permanent te zien in vitrines in het souterrain van raadhuis De Paauw. De archeologische werkgroep is tot op heden actief gebleven, zij het sinds 1981 onder de vleugels van de Stichting Historisch Centrum Wassenaar. Tal van nieuwe opgravingen stonden op het programma, waaronder die van het Bronstijdgraf het bekendst is geworden. Maar dat is een ander verhaal, dat in deze rubriek al eerder aan de orde is gekomen.

Robert van Lit