In de vorige aflevering gaf ik aan dat het Wassenaars Nieuwsblad in de jaren zestig een kantoor had aan de Schouwweg. Na verloop van tijd verhuisde het kantoor van de krant naar een fraai, monumentaal pand in de Langstraat (nr. 26), waar kolossale wijnvaten nog aan de vorige bestemming (de wijnhandel van Hilhorst) herinnerden en waar een inpandige waterput een bijzonder historisch accent vormde. De gebroeders Janson namen afscheid van de krant. Onder Veltkamp kwam de krant tot grote bloei.

Dat was zeker ook te danken aan de medewerkers die de krant volschreven. Onder hen waren diverse jonge scribenten, onder wie Rob Perik en Fred Schoorl, die uiterst vaardig met de pen waren en later een glanzende maatschappelijke carrière beleefden. Met ere moet hier ook Wim Olijslagers genoemd worden, die zijn werkzaamheden als leraar maatschappijleer en gemeenteraadslid combineerde met het (vaak nachtelijk) schrijven van interviews en raadsverslagen. Terecht is een aantal van zijn voortreffelijke interviews gebundeld in het boek ‘Sprekend Wassenaar’. In de jaren zeventig en tachtig onderscheidde het Wassenaars Nieuwsblad zich door een meer intellectuele berichtgeving. Zijn geduchte concurrent De Wassenaarder richtte zich duidelijk op een wat breder publiek. Veel aandacht had het Wassenaars Nieuwsblad ook voor kunst en cultuur, met René Delboy Baer als belangrijk verslaggever op dit gebied.

Per 1 januari 2011 was het plotseling afgelopen. Het Wassenaars Nieuwsblad bestond niet meer; dit weekblad was opgegaan in de Wassenaarse Krant. In het vorige nummer van deze rubriek werd geschetst hoe het Wassenaars Nieuwsblad ontstond uit het illegale blaadje De Morgenpost en hoe de krant tot bloei kwam. Met directeur Hans Veltkamp heb ik altijd goede zaken kunnen doen. In de jaren zeventig en tachtig stapte ik geregeld zijn kantoor aan de Langstraat 26 binnen met de vraag of hij misschien een speciale bijlage aan een historisch onderwerp zou willen wijden. De eerste keer was dat de pastorie aan de Schoolstraat die op de nominatie stond gesloopt te worden. Veltkamp, een man van weinig woorden, zei altijd meteen ja. Zo kwamen er prachtige bijlagen over nogmaals de pastorie, het landhuis Nieuw Rijksdorp aan de Berkheistraat dat gesloopt dreigde te worden en een bijlage over gemeentehuizen (naar aanleiding van de opening van het nieuwe gemeentekantoor aan de Johan de Wittstraat). Veltkamp financierde zonder morren een extra bijlage en auteurs als Ed Janson, Adri van der Kleij, Paul de Kievit en ondergetekende leverden kosteloos de artikelen. De vaste fotograaf Jan Stegeman leverde de foto’s. Hij moet voor het Wassenaars Nieuwsblad vele duizenden foto’s hebben geschoten, tientallen jaren lang. Als fotograaf die bij ieder belangrijk evenement te vinden was, ging Jan Stegeman tot de bekende Wassenaarders behoren. (wordt vervolgd)

Robert van Lit