Een foto van een pand in aanbouw uit 1920 in Wassenaar was het begin van een zoektocht naar de villa die Arnoldus Theodorus Wulffraat (1856-1927) in ons dorp liet bouwen.

In de zomer van 2024 stapten Mariëtte en ik in de auto om op vakantie te gaan naar Denemarken en Zuid-Zweden. Op de bonnefooi reisden we van hotel naar hotel. In de buurt van Kopenhagen begon het bij mij te kriebelen. Want, zo wist ik, even ten noorden van die stad stond, in een groot park, het Eremitageslottet, een koninklijke jachtslot dat in Wassenaar nauwgezet is nagebouwd: het inmiddels bekende en door verval bedreigde huis Ivicke.

Op het Wilhelminaplein in ons dorp staat sinds 1937 een monument voor koningin Emma, dat ontworpen is door de beeldhouwer Ludwig Oswald Wenckebach (1895 tot 1962). Ludwig was een Nederlandse beeldhouwer.

Afgelopen zomer bezochten Mariëtte en ik de antiekmarkt op het Lange Voorhout in Den Haag. Het was een genoegen om langs de vele kramen te wandelen, op zoek naar een bijzonder object. Mijn blik viel tijdens de wandeling op een wand-plaquette van Delfts blauw, die op ooghoogte aan een kraam hing.

In 1968 schreef oud-gemeenteraadslid L.G. Oosterling het boek ‘Wassenaar, Oase in de Randstad’. Daarin vertelt Oosterling over een monumentale bank, voornamelijk van marmer, die waarschijnlijk is “meegenomen” door een oud-burgemeester en die deze bank op zijn eigen landgoed aan de Papeweg liet plaatsen. Oosterling heeft het hier over de in zijn boek afgebeelde “verdwenen bank” van landgoed De Paauw.