In 1908 nam Jan Aart Peeman na een faillissement een deel van de limonadefabriek van Theodoor van Keeken over. Hoewel er al enkele kioskjes die als verkooppunt gebruikt werden bestonden, breidde hij dit aantal flink uit. Zo had Van Keeken al in 1900 bij de gemeente Den Haag een aanvraag ingediend om deze houten gebouwtjes te mogen plaatsen bij de diverse uitvalswegen van deze stad.
Het zouden er uiteindelijk 16 worden. Eén ervan kwam in de buurt van een stationnetje van het Hofpleinlijntje te staan. Deze spoorlijn verbond sinds 1908 Rotterdam met Scheveningen via Den Haag en Wassenaar. Het adres van dit huisje zou uiteindelijk Buurtweg 116 worden.
De Historische Vereniging Oud Wassenaer heeft getracht de rechthebbenden van afbeeldingen te achterhalen. Degene die de auteursrechten hierop heeft, wordt daarom uitgenodigd met de secretaris contact op te nemen. Voor de duidelijkheid in relatie tot de tekst zijn enkele foto’s bewerkt.
De Scheveningse architect F.A. Koch (1864-1935) kreeg rond 1915 de opdracht om een ontwerp voor deze huisjes te maken. Ze werden geheel in hout uitgevoerd in de in die tijd populaire Chaletstijl. Ze waren vierkant van vorm met een lengte en breedte van 2,70 meter. Aanvankelijk werd hier limonade, melk en snoep verkocht. Zeker geen alcohol want op de huisjes was een bord aangebracht met de tekst: Volksbond tegen drankmisbruik afdeling Den Haag. Hoewel er heel veel van dit soort kioskjes, ook wel Peemankeetjes genaamd, in ons land gestaan hebben is er slechts één gespaard gebleven en u raadt het al: het huisje aan de Buurtweg. De meeste hebben de Tweede Wereldoorlog, verkeerssituaties en stadsuitbreidingen niet overleefd. Tot 2009 was de gemeente Den Haag eigenaar van het betreffende huisje. Het was duidelijk aan restauratie toe en de buurtbewoners waren van mening dat het niet gesloopt mocht worden.
De gemeenteraad van Wassenaar besloot in dat jaar het huisje met een stuk grond, samen groot 425 m² voor € 35.000,- te kopen en vanaf dat moment was het eigendom van de gemeente Wassenaar. Dit Rijksmonument, want dat is het, staat er na een uitgebreide restauratie vorig jaar weer prachtig bij. Wel is het zo dat er vlak na 1975 een stuk aangebouwd is, maar dat is zorgvuldig gedaan en het misstaat dan ook zeker niet. Overigens waren deze kioskjes ook vroeger al de hele week open en vaak ook ’s avonds nog. Dit kon omdat ze buiten de winkelsluitingstijden vielen. Ellie en Yvon exploiteren dit fraaie gebouwtje en op het terras ernaast is het goed toeven; neemt u dat maar van mij aan. Ze zijn hiermee op 1 april 2011 begonnen, uiteraard met de gedachte hiervan te kunnen leven, maar helaas, dat bleek niet haalbaar. Ze hebben – zeker in het begin – dan ook wel de nodige pech gehad. Veel verregende dagen, de verbouwing van een huis in de buurt, de crisis en de veranderde verkeerssituatie van de Landscheidingsweg zorgden ervoor dat er weinig bezoekers kwamen. Hoewel de omzet gering is, hebben ze toch besloten uit liefde voor dit prachtige gebouwtje door te gaan. Ze hopen binnenkort via de stichtingsvorm andere inkomsten te kunnen verwerven en dat zou mooi zijn. Kortom, Wassenaarders, mag ik u een advies geven? Ga er eens koffie drinken of de lunch gebruiken. U zult er geen spijt van hebben.
Carl Doeke Eisma