Vanuit het centrum van ons dorp gezien aan de linkerkant van de Rijksstraatweg ligt het buurtschap Kerkehout. Deze naam is ontleend aan het feit, dat een klein deel van dit gebied – met bomen begroeid - eigendom was van de Hervormde Kerk te Wassenaar. Men treft hier zowel boerderijen als vrijstaande villa’s en rijtjeshuizen aan. Vanaf 1919 is de Wassenaarse Bouwvereniging begonnen met de bouw van die rijtjeshuizen. Een klein deel van dit Kerkehout – laten we zeggen rond de huidige Laan van Pluymestein – werd Pluymestein genoemd, naar de familie Van der Pluijm, die hier omstreeks 1700 gewoond heeft.

De huidige villa Oud-Pluymestein bestond oorspronkelijk uit een tweetal huisjes, die in 1814 gebouwd zijn, op de plaats, waar de boerderij van voornoemde familie van der Pluijm gestaan heeft. Vanaf 1991 wordt het adres: Laan van Pluymestein 34 gebruikt en hiervoor was het: Rijksstraatweg 689 – 691. Van 1958 tot 1995 heeft Bill van der Meulen hier – samen met zijn vrouw Mieke en dochter Annemiek – gewoond. Bill heeft de beide huisjes in 1956 gekocht en vervolgens een architect verzocht een plan te ontwerpen, waarin de twee huisjes samengevoegd zouden worden tot één huis.

Bill is in 1923 onder de naam Willem Karel Damman van der Meulen in Gorredijk geboren. (Zo rond het einde van de Tweede Wereldoorlog is hij de naam Bill gaan gebruiken.) Na het behalen van het einddiploma aan het gymnasium in Leeuwarden is hij bij zijn vader gaan werken, die een assurantiebedrijf had. Vervolgens is hij in Rotterdam gestart met een reclamebureau en in 1956 werd hij directeur van het reclamebureau Nijgh en van Ditmar. In 1970 werd hij directeur van de uitgeverij A.W. Sijthoff in Leiden. Hier heeft hij zes jaar gewerkt en daarna is hij weer voor zichzelf begonnen, met een reclamebureau in Den Haag. In 2006 is hij in Wassenaar overleden. Bill was niet alleen een begaafd tekenaar, maar vooral een taalkunstenaar. Ik heb hem leren kennen toen hij – samen met zijn vrouw – in 1995 op de Dominee Honderslaan kwam wonen. Een bijzondere man, dat was hij. Een eersteklas verteller van prachtige verhalen. Hij kon mensen als: Michel van der Plas, de dichter, Godfried Bomans, de schrijver, Joseph Luns, de minister, Herman Pieter de Boer, de schrijver en Willem Duys, de TV presentator, tot zijn vrienden rekenen. Overigens was het wél zo, dat er ook de nodige mensen waren, die hem niet mochten. Dat komt vaker voor bij mensen die een wel heel duidelijke mening over van alles en nog wat hebben. Tijdens één van onze vele gesprekken vertelde ik hem, dat ik vlak voor het overlijden van mijn vader een goed gesprek met hem gevoerd heb. De volgende dag vond ik het volgende gedicht van Bill in de bus:

Vier uur met je vader praten,
bij het scheiden van de markt.
Nooit gezegde tederheden,
net op tijd bijeengeharkt.

Vóór ze worden weggeblazen,
als wat herfstblad door de wind.
Het herkennen van de vader,
die een arm slaat om zijn kind.

Na al die jaren mis ik Bill nog steeds.

Carl Doeke Eisma