Onder deze titel stond er in De Telegraaf van 29 mei 1982 een artikel waarin duidelijk gemaakt wordt dat de verkoop van dure huizen in ons dorp stagneerde. Wilden de mensen die zich een dergelijk huis konden veroorloven nog wel in Wassenaar komen wonen? Zowel de burgemeester als een makelaar 'die bekendheid verwierf door zijn boeken over de historie van Wassenaar', de directeur van Duinrell en een plaatselijke politicus geven hun mening hierover.
Zo stelt de makelaar: "Er wordt nu wel voortdurend geklaagd over aftoppen, nivelleren en bevriezen van inkomens, maar een goeie, handige vent wordt in een bedrijf natuurlijk wél opgewaardeerd. Dat zijn ook altijd de mensen die op het juiste moment weten wanneer ze hun huis moeten verkopen om, gebruikmakend van de sterker dalende prijzen in de topklasse, een mooier huis te kunnen kopen. Dat gaat hand in hand." Als voorbeeld van mensen die wel gearriveerd zijn, worden de eigenaar van een gokautomatenhandel, een superslager en een omstreden krottenkoning uit Rotterdam genoemd. "Het niveau gaat er niet op vooruit", zeggen de oudere Wassenaarders afgemeten. "Dat is nou typisch Wassenaar", zo constateert de directeur van Duinrell. "Als je hier woont dan heb je het gemaakt en dan vindt men dat er niets meer aan die toestand mag veranderen." "We worden zomers overspoeld door patat-etende lieden in Volkswagens", zo is vaak de klacht. Overal elders in Nederland zouden gemeentebesturen hun handen dichtknijpen met zo'n massale toeristentrekker. Hier niet. De politicus vult aan: "Dat is ook wel te begrijpen. Je zult maar in een huis van een miljoen wonen en dan zondags niet buiten kunnen zitten omdat de hele dag André van Duin met "Ome Joop", je tuin inwaait." "We moeten de zaken ook niet té zorgelijk gaan zien", zo zegt de burgemeester. "Die grote huizen staan wel enige tijd leeg, maar ze worden uiteindelijk toch nog allemaal verkocht." Tot slot voegt een architect hieraan toe: "Wassenaar is synoniem voor het mooiste wonen van Nederland. Ik geloof dat de gemeente er goed aan doet om in ieder geval streng te blijven toezien dat de huizen niet gesplitst worden in kleine appartementjes. Want dan is het einde zoek. Op één plaats in Nederland moet de waardigheid bewaard blijven. Wassenaar is haast een klassiek schilderij van een Hollandse landschapschilder en zo dient het ook behandeld te worden."
Die laatste zin kan ik zeker onderschrijven. Het lijkt me overigens niet nodig om in dit artikel namen te noemen hoewel het voor insiders duidelijk zal zijn wie er bedoeld worden. Het gaat me er vooral om, om aan te geven hoe er zo'n dertig jaar geleden in ons dorp over een dergelijk onderwerp gediscussieerd werd en welke - soms wel erg populaire - argumenten er gebruikt werden, al moeten we ons wel realiseren dat het artikel in De Telegraaf stond.
Carl Doeke Eisma
