Via Jaques Schiferli, de bekende handelaar in tweedehands boeken, kreeg ik het boek Weg uit Wassenaar in handen. Dit boek is 15 jaar geleden verschenen en het heeft als ondertitel Een tocht door het leven van Boudewijn Büch.

Het is geschreven door Frans Mouws. Frans schrijft niet alleen boeken, maar hij is ook bekend als fotograaf, uitgever en documentairemaker, nog los van het feit dat hij als stuurman gevaren heeft. Over het leven van Boudewijn Büch is in deze rubriek al eens een artikel verschenen en het is dan ook niet mijn bedoeling om in herhaling te vervallen. Wat ben ik dan wel van plan? In dit boek worden zowel ons dorp als enkele inwoners ervan beschreven en dit deel van de tekst wil ik u niet onthouden. Het gaat om de drie volgende passages.

Bezoek aan Wassenaar
Het maakt niet uit hoe je Wassenaar binnenrijdt; je krijgt hoe dan ook het gevoel een gemiddeld Brabants of Drents dorp binnen te rijden. Of je nu langs de Papeweg uit Voorschoten, de Rijksstraatweg uit Den Haag of de Wittenburgerweg eveneens uit de richting Den Haag het dorp binnenrijdt. Het gevoel de bewoonde wereld uit te gaan , blijft bestaan. Het dicht bij de zee gelegen plaatsje geeft niet het gevoel dat je ervaart bij een gemiddeld Zeeuws, Zuid- of Noord-Hollands vissersdorp. Simpelweg omdat Wassenaar niet direct aan zee ligt en slechts een zeer klein haventje heeft. Het centrum van Wassenaar is moeilijk te vinden , omdat het zo gruwelijk klein is. Er zijn geen grote winkelketens gevestigd, zoals die elders in het land het stadsbeeld bepalen. Alleen wat supermarkten, kledingwinkels en lokale delicatessenzaken, die aan klandizie geen gebrek schijnen te hebben. De voertaal is voornamelijk Engels. In het centrum is geen enkele fastfoodketen te vinden. Geen Mc Donalds, of Kentucky Fried Chicken te bekennen. Zelfs in achttiende-eeuwse naslagwerken is sprake van ‘een menigte winkeliers en ambachtslieden van allerlei slag’. Er lijkt niet veel veranderd de laatste tweehonderd jaar. In het centrum staat een molen, maar er zijn geen grachten. Volgens tellingen staan er buiten de privé-tuinen meer dan zeventienduizend bomen in het dorp. Mede door de publicaties van de actieve vereniging Oud Wassenaer is het vrij eenvoudig degelijke naslagwerken over het dorp te verkrijgen.

De bibliotheek
Waar begin je een onderzoek naar een overleden schrijver? Ik krijg het advies om naar de bibliotheek te gaan. Leen – de bibliothecaris die eigenlijk te groot is voor deze kleine bibliotheek – weet alles. Niet alleen weet hij elke publicatie in de bibliotheek blind te vinden, hij kent de literaire voorkeur van zo ongeveer half Wassenaar. [Het gaat hier om de twee jaar gelden overleden Leen Visser, één van de kleurrijkste inwoners van ons dorp die ik heb leren kennen. Ik zie hem nog lopen in zijn lange leren jas. Hij wist inderdaad heel veel en zeker van vogels, een ornitholoog van grote klasse. Hij kwam op het idee om in de bibliotheek een kast met boeken die door inwoners van Wassenaar geschreven zijn, te plaatsen. Die kast staat er nog steeds en is al aardig vol.]

Oud Archief
Het oud-archief van Wassenaar is zonder enige twijfel het gemeentearchief met de mooiste huisvesting van Nederland. Lisette is gedreven en behulpzaam. Het kamertje waarin ze werkt maakt geen grote indruk. Er staat een kast tegen de muur met vier meter publicaties over Wassenaar en omgeving. Maar schijn bedriegt. Een ogenschijnlijk klein deurtje achterin de kamer, blijkt een kluisdeur van bijna een halve meter dik te zijn.

De indruk die Frans Mouws van ons dorp heeft, is zo slecht nog niet. Mevrouw E.C.T. van Koppen – Smits, Lisette zo u wilt, werkt nog steeds bij het archief en ze is inderdaad gedreven en behulpzaam zoals ik uit eigen ervaring weet.

Carl Doeke Eisma

De Historische Vereniging Oud Wassenaer heeft getracht de rechthebbenden van afbeeldingen te achterhalen. Degene die de auteursrechten hierop heeft, wordt daarom uitgenodigd met de secretaris contact op te nemen. Voor de duidelijkheid in relatie tot de tekst zijn enkele foto’s bewerkt.