Het oude centrum van Wassenaar stond er in de jaren vijftig weinig florissant bij. Tijdens de oorlogsjaren was er weinig onderhoud aan wegen en gebouwen gepleegd. De naoorlogse wederopbouwperiode was er een van soberheid. Geld voor vernieuwingen was er niet en bouwmaterialen waren schaars.

In de vorige bijdrage van deze rubriek (Nr 631 Het heerlijke van vogels) vertelt Robert van Lit het een en ander over het vangen van vogeltjes in ons dorp zoals dat vroeger gedaan werd.  Niet om ze in een kooitje te zetten of te ringen, maar om ze op te eten.

Tijdens de Coronaperiode trokken hele volksstammen de Wassenaarse natuur in. Zij ontdekten er onder andere de schoonheid van het vogelleven. Verrekijkers werden massaal aangeschaft en een nieuwe lichting ‘birdwatchers’ was geboren.

Op mijn Amsterdamse kolommenkast staat een beeld van Maria met kindje Jezus op haar arm. Het is de heilige Maria in de gedaante van de Hertogin van Drenthe, een beeld uit het wapen van de gelijknamige provincie in het oosten van ons land. Ik heb het ooit gekocht als steun voor de renovatie van de St Willehaduskerk in Emmer-Compascuum. Maar wat heeft dat nu met Wassenaar te maken?

Begin jaren vijftig krijgt de al lang bestaande Middelweg nieuwe bewoners. Aan de oneven zijde zijn daartoe woningen gebouwd. Het eerste nieuwe huis is nummer 49, dicht bij de kruising Hofcampweg-Middelweg en de laatste eindigt bij de Clematislaan, waar een landweg begint richting lagere school Sint Jan Baptist en kleuterschool Sion. Die liggen op dat moment nog geheel vrij in het groene landschap. Daarachter en iets verder richting het Rozenplein is de oude St Jozefkerk te zien. Richting het noorden ligt boerderij Klein Deijleroord, in de volksmond de “Hof van Eeden”.