Hier, in mijn eigen leven: ik.

                                                                                   Op gras en takken stilte en sneeuw.-

                                                                                   Wat droomde ik van heelal en eeuw?

                                                                                   Daar is alleen: dit ogenblik.

                                                                                   Uit: Voor het raam

Wanneer kunnen we stellen, dat we met een auteur te maken hebben, die ver boven de middelmaat uitsteekt, of het nu om poëzie of proza gaat? Moeilijk te zeggen. Heeft de hoeveelheid boeken of gedichtenbundels hier mee te maken of juist niet? Zegt het verkrijgen van een prijs op het gebied van de literatuur iets, of misschien het bekend zijn bij ‘de man in de straat’ ? Wanneer je buiten de kring van kenners de naam Van Eyck noemt, weet men veelal slechts één gedicht te noemen. Dit komt vooral omdat dit gedicht: De tuinman en de dood  in vrijwel alle bloemlezingen voor middelbare scholen vermeldt staat. En dan te bedenken dat het hier om een plagiaat gaat. ( Jean Cocteau schreef in zijn bundel: Le Grand Ecart het oorspronkelijke gedicht. )

Pieter is in 1887 te Breukelen-Nijenrode geboren. Na het gymnasium ging hij rechten in Leiden studeren. Vanaf 1914 was hij met een onderbreking van enkele jaren correspondent van de NRC, eerst in Rome, later in Londen. In 1935 werd hij aan de Rijksuniversiteit te Leiden benoemd tot hoogleraar in de Nederlandse Letterkunde en dat, terwijl hij geen Nederlands gestudeerd had! Vanaf 1935 tot zijn dood in 1954 heeft hij in ons dorp gewoond en wel op het adres Hertelaan 12.

Van Eyck heeft vrijwel uitsluitend gedichten gepubliceerd. In de bundel Verzen 1940, neemt Wassenaar een voorname plaats in, zoals ook uit het volgende gedicht blijkt:

Bij de gevallenen te Wassenaar

Een plek, wat zijwaarts van twee wegen,

In de afgerasterde , oude duinen

Beschut en eenzaam neergelegen.

Te midden van de bloei der tuinen

Dit naakte, laag en schraal omgeven

Door kromme, half verkommerde eiken,

Wier dorre ruigten nauwelijks leven,

En grassen die geschrompeld lijken.

Hier, waar al de andere dingen zwijgen,

Suist nog een zucht door ’t dunne lover.

Die zweeft, naar ons inwendig nijgen,

De witte en paarse bloemen over

Op ’t graf van wie nu doden heten,

En koelt ons mild de brandende ogen.

Zij fluistert dat wij niet vergeten,

En dat wij niet berusten mogen.

( 7 en 8 augustus 1940 )

Dit gedicht heeft betrekking op de oorlogsbegraafplaats Het Lange Duin, van mei 1940 tot 1982 gelegen aan de Schouwweg –tegenover het huidige monument–.  Het terrein waarop deze begraafplaats lag, was voor onbepaalde tijd in bruikleen gegeven aan de gemeente Wassenaar door de familie Van Schelle, totdat er een openbare begraafplaats zou komen en rond 1982 was dat het geval.

                                                                                                                      Carl Doeke Eisma